DFE-100 ลูกสาวของฉันกำลังให้อาหารฉัน ซูซู นากาโนะ - นากาโน่ ซูซู

"มากันเลย" ชายคนนั้นหัวเราะขณะที่เขาเอาแขนโอบไหล่ฉัน ขณะที่ฉันมองดูแม่ออกจากห้อง ฉันหลับตาลง พยายามกลั้นไม่อยากจะร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ตั้งแต่ฉันยังเด็ก ความรักของแม่มักจะเทลงมายังพี่ชายของฉันเสมอ พี่ชายของฉันเก่งในสิ่งที่เขาทำ ส่วนฉันก็แย่ในสิ่งที่เขาทำ พี่ชายของฉันก็ได้รับคำชม และฉันก็ถูกดุ นั่นคือชีวิตประจำวันของเรา พ่อทนไม่ไหวที่จะเห็นฉันแบบนั้น เขาจึงพาฉันออกไปเดินเล่นบ่อยๆ เขาจะอุ้มฉันขึ้นบ่าและซื้อขนมให้ฉัน พ่อของฉันใจดีและฉันก็รักเขา แต่แล้วจู่ๆ เขาก็หายไป ตั้งแต่นั้นมา แม่ก็พูดจาแย่ๆ เกี่ยวกับพ่อให้เราฟังทุกวัน "เขาเป็นคนแย่มาก" "เป็นสิ่งที่ดีที่เขาจากไป" "มาทำงานกันเป็นครอบครัวกันเถอะ" "เรามีความสุข" ฉันบอกตัวเองและพวกเราเหมือนคำสาปแช่งว่าจะไม่ได้รับการอภัยถ้าเราไม่ให้อภัย ในที่สุดเมื่อชีวิตเรายากขึ้น แม่ขอให้ฉันขายร่างกายโดยบอกว่าทำเพื่อครอบครัว เมื่อฉันถามเธอว่าน้องชายของฉันจะทำอะไร เธอก็ดุฉันและบอกว่าเขาสบายดี ฉันไม่ต้องการและมันก็เจ็บปวด เมื่อมีผู้ใหญ่แปลกๆ เลียร่างกายของฉัน ฉันสงสัยว่าฉันมีความสุขแค่ไหน และทำไมต้องเป็นฉันคนเดียว จึงร้องไห้ แต่ฉันอ่อนแอ และนี่คือที่เดียวที่ฉันเป็นเจ้าของ ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่านี่คือบทบาทของฉัน “คุณไม่มีความฝันเลยเหรอ?” ชายชราถามขณะที่เขาลูบไล้ร่างกายของฉัน หากฉันไม่ได้รับอนุญาตให้อธิษฐานสิ่งใด ๆ ฉันก็ไม่อยากฝัน ความผูกพันของครอบครัวทำให้หัวใจที่ไร้เดียงสาต้องตกตะลึง เรื่องราวของหญิงสาวผู้น่าสงสาร